Jeśli objawy wskazują na kamicę nerkową, w pierwszej kolejności należy wdrożyć preparaty rozkurczające i przeciwzapalne, które mają za zadanie zmniejszenie bólu. Duże złogi powstałe w nerkach należy usunąć – obecnie odbywa się to z udziałem mało inwazyjnych metod, takich jak litotrypsja czy ureterorenoskopia. Poniżej znajdziesz do nich odnośniki: Kamica nerkowa i wynik USG – odpowiada Lek. Aleksandra Witkowska. Ból nerki i kamica nerkowa – odpowiada Lek. Aleksandra Witkowska. Złogi w nerce a kamica – odpowiada Lek. Tomasz Budlewski. Kamica nerkowa u 24-latki – odpowiada Prof. dr hab. n. med. Jacek Zachwieja. Silny atak bólu prawej nerki Zwróćmy więc uwagę, że analogicznie do konsumpcji mięsa wieprzowego i spożywania innych tak zwanych używek wzrosła liczba chorych, szpitali, leków i lekarzy. Dziś mężczyźni są w o wiele większym stopniu doświadczeni prze choroby cywilzacyjne, u kobiet problemy pojawiaja się dopiero po 55 roku życia. Kamica nerkowa może się pojawić w każdym wieku dziecka. Symptomy „kamieni” czy „piasku” na nerkach u najmłodszych dzieci mogą być niecharakterystyczne, dlatego w diagnostyce nefrologicznej małych pacjentów z krwiomoczem i nawracającymi zapaleniami układu moczowego, wzdęciami brzucha, ceglastym osadem na pieluszce, ulewaniami . Fot. :PALMIHELP / Getty Images Zwapnienie nerek może mieć różne przyczyny. Leczenie uzależnione jest od czynnika sprawczego. Objawy nie są swoiste i najczęściej w ogóle nie występują. Poza leczeniem istotna może okazać się właściwie zbilansowana dieta. Zwapnienie nerek to inaczej nefrokalcynoza lub wapnica nerek. Polega na pojawieniu się na nerkach licznych drobnych zwapnień, co prowadzi ostatecznie do nawracającej kamicy nerkowej i zakażeń układu moczowego. Bezpośrednie przyczyny gromadzenia się nadmiaru wapnia w nerkach to np. infekcje dróg moczowych, wady wrodzone nerek czy nadczynność przytarczyc. Złogi szczawianowo-wapniowe to najczęstsze złogi obserwowane w kamicy nerek. Dla postawienia rozpoznania wystarczy standardowe badanie ultrasonograficzne (USG) i zdjęcie przeglądowe jamy brzusznej. Nie zawsze konieczne jest leczenie, szczególnie w bezobjawowych postaciach, lecz niezbędny jest nadzór nad pacjentem, który powinien przebywać pod opieką nefrologa. Wapnica nerek, czyli nefrokalcynoza Wapnica nerek z języka łacińskiego określana jest nefrokalcynozą. Charakteryzuje się magazynowaniem w miąższu nerek złogów soli wapnia, które są dość liczne i istotnie zmieniają morfologię tego narządu. Nie jest to choroba dająca swoiste objawy, lecz powoduje szereg powikłań. Podczas ich rozpoznawania dochodzi do przypadkowej diagnozy zwapnienia nerek. Często wapnica przebiega bezobjawowo i uwidacznia się w badaniach obrazowych wykonywanych z zupełnie innego powodu. Zobaczcie, jak zadbać o nerki, żeby na długo pozostały zdrowe: Zobacz film: Jak dbać o nerki? Źródło: Dzień Dobry TVN Przyczyny zwapnienia nerek Aby doszło do zwapnienia nerek, konieczne jest współistnienie innej patologii doprowadzającej do odkładania się soli wapnia w nerkach. Mogą to być: nadczynność przytarczyc, wrodzone wady nerek, kwasica cewkowa dalsza, gąbczastość nerek, niektóre nowotwory i leki, jak np. tiazydy. Gąbczastość nerek jest jednym z rzadziej występujących zjawisk chorobowych, polegających na zmianie wyglądu miąższu nerek. Nerka ma bowiem torbielowatą budowę w części rdzeniowej. Pomiędzy torbielami da się zauważyć liczne zwapnienia. Istotne magazynowanie się wapnia w miąższu nerek może nastąpić w przypadku nadczynności przytarczyc. Jest to endokrynologiczne schorzenie, którego przyczyną jest nadmierne wydzielanie parathormonu (PTH). Nadmiar tego hormonu stymuluje między innymi uwalnianie wapnia z kości i wzrost jego poziomu w surowicy. Nerki nie są w stanie wydalić zbyt dużej ilości tego pierwiastka, co skutkuje jego kumulacją. Jedną z dziedzicznych chorób przyczyniających się do powstania zwapnienia nerek jest kwasica cewkowa dalsza, polegająca na wrodzonym defekcie białek budujących cewki dalsze nefronów. Zaburzone zostaje wtedy wydzielanie jonów wodorowych. W moczu pojawia się nadmiar wapnia, co sprzyja odkładaniu wapnia w tkance miąższowej nerek. Może się również zdarzyć, że wapnica nerek jest efektem stosowania niektórych leków przeciwgrzybiczych. Zwapnienia nerek mogą powstawać jako konsekwencja infekcji układu moczowego, szczególnie odmiedniczkowego zapalenia nerek. Polecamy: Oczyszczanie nerek z toksyn i kamieni, zioła na oczyszczanie nerek Zwapnienie nerek – objawy Najczęściej jest to schorzenie bezobjawowe. Kiedy pojawią się objawy, wynikają one przede wszystkim z powikłań powstałych na skutek zwapnienia nerek. Mogą to być: infekcje dróg moczowych, odmiedniczkowe zapalenie nerek, zastój moczu. Niekiedy dochodzi do powstania niewydolności nerek, co powoduje wzrost poziomu kreatyniny we krwi, zaburzenia wodno-elektrolitowe, problemy z oddawaniem moczu. Celem rozpoznania wapnicy nerek konieczne jest wykonanie badań obrazowych, najczęściej USG i badania przeglądowego jamy brzusznej. Jeśli pojawiają się objawy towarzyszące, konieczne jest poszukiwanie choroby podstawowej. Wykonuje się więc ukierunkowane badania celem wykluczenia poszczególnych schorzeń. Polecamy: Ból nerek: podstawowy symptom kamicy nerkowej, zapalenia nerek, wodonercza, torbieli nerek i guzów nerek Jak leczyć zwapnienie w nerce? Obecność zwapnienia lub licznych zwapnień w nerce nie jest powodem do niepokoju i jeśli nie jest objawowe, nie wymaga żadnego leczenia. Konieczna jest natomiast obserwacja. Leczeniu podlega choroba podstawowa odpowiedzialna za odkładanie się wapnia w tkance nerkowej. Zwapnienie nerek wymaga zbilansowanej diety, ze szczególnym uwzględnieniem ograniczenia bogatych w wapń produktów. Nie chodzi o ich całkowitą eliminację wapnia, lecz znaczne ograniczenie go. Powinno się unikać mleka czy przetworów mlecznych, np. serów i jogurtów, a także soi, kukurydzy, otrębów pszennych, orzechów czy żółtek jaj. Nerki zalicza się do najważniejszych narządów znajdujących się w organizmie człowieka. Wszelkie zaburzenia w ich funkcjonowaniu negatywnie wpływają na stan zdrowia. W wyniku wielu chorób może dojść do niewydolności nerek, a z czasem również do nieodwracalnego upośledzenia ich funkcji. W leczeniu chorób nerek dużą rolę odgrywa właściwe odżywianie. Wszelkie błędy żywieniowe stanowią bowiem dodatkowe obciążenie dla tych narządów. Odpowiednia dieta w chorobach nerek wspomaga proces leczenia. Jak więć powinna wyglądać dieta na nerki? Zobacz film: "Morwa biała - idealna dla diabetyków i chorych na nerki" spis treści 1. Dieta na nerki 2. Dieta w kamicy nerkowej 3. Dieta w kamicy szczawianowej 4. Dieta w kamicy moczanowej 5. Dieta w kamicy fosforanowej 6. Dieta w kamicy cystynowej 7. Dieta przy niewydolności nerek 8. Dieta dla osób poddawanych dializie rozwiń 1. Dieta na nerki Najważniejsze jest ograniczenie lub nawet całkowite wyeliminowanie soli z diety. Niestety nie wystarczy tutaj schowanie solniczki. Sól ukrywa się w wędzonych mięsach, wędlinach, oliwkach, kwaszonej kapuście, wędzonych rybach oraz daniach mrożonych i puszkowanych. Ponadtonależy ograniczyć spożycie mięsa. Podwyższa ono stężenie wapnia, szczawianów oraz kwasu moczowego, co bardzo sprzyja powstawaniu kamieni nerkowych. Badania dowodzą, że ryzyko wystąpienia kamicy nerek wzrasta trzykrotnie u osób jedzących dużo mięsa. Białko zaś jest czynnikiem zakwaszającym płyny ustrojowe oraz mocz. Do powstawania kamicy nerkowej przyczyniają się też produkty bogate w szczawiany, których nadmiar zostaje zatrzymany w nerkach w postaci złogów. Trzeba więc zrezygnować z warzyw, takich jak: szpinak, rabarbar, buraki i botwina. Wspaniałym obrońcą w walce z kamieniami nerkowymi jest woda. Przy skłonnościach do złogów nerkowych trzeba pić do ośmiu szklanek dziennie. Rozcieńczanie moczu ułatwia wydalanie nadmiaru szczawianów i wapnia, co zapobiega łączeniu się i krystalizowaniu tych związków. Wodę powinno się pić samą lub z dodatkiem soku jabłkowego. Herbata, czekolada, słodkie napoje czy soki powodują dodatkowe zakwaszenie moczu, tworząc warunki do powstawania kamieni. O swoje nerki można zadbać wprowadzając do diety błonnik. Jego najlepszymi źródłami – dla osób skłonnych do odkładania się kamieni – są otręby ryżowe i kukurydziane. 2. Dieta w kamicy nerkowej Kamica nerkowa to schorzenie nerek polegające na wytrącaniu się w drogach moczowych złogów w postaci kamieni. Najczęściej kamienie tworzone są ze szczawianów wapnia (70-80%), ponadto mogą być zbudowane z fosforanu amonowo-magnezowego (10%), fosforanu wapnia (5-10%), kwasu moczowego (5-10%) lub cystyny (1-3%). Przy chorobach nerek istotne znaczenie odgrywa ilość przyjmowanych płynów, spożywanej soli kuchennej oraz białka. Planując dietę, należy wziąć pod uwagę masę ciała chorego, bilans wodny i stężenie elektrolitów we krwi. W każdej postaci kamicy nerkowej należy pić duże ilości wody – powyżej 3 litrów na dobę, aby zapobiec wytrącaniu się złogów kamieni oraz ułatwić wydalanie już występujących. Należy zmniejszyć spożywanie soli kuchennej oraz białka (głównie pochodzenia roślinnego, czyli fasoli, soi, soczewicy na rzecz mięsa i ryb). W przypadku kamicy wapniowej należy zmniejszyć spożycie produktów bogatych w wapń, a należą do nich np.: mleko, śmietana, twaróg i ser żółty. Ponadto trzeba ograniczyć spożycie ryb oraz czekolady. Dieta w kamicy moczanowej powinna być bogata w warzywa i owoce. Jednocześnie należy zrezygnować z takich produktów, jak wątróbka, cynaderki, baranina, wieprzowina, sardynki, śledzie, czekolada, kawa, kakao, orzechy i mocna herbata. Jako źródło białka podaje się mleko oraz jego przetwory. Przy kamicy szczawianowej konieczne jest wyeliminowanie z diety produktów zawierających kwas szczawiowy. Do produktów tych należą: szpinak, szczaw, czekolada, kakao, rabarbar i mocna herbata. Dodatkowo trzeba zmniejszyć spożycie wapnia. Kolejną chorobą nerek jest zespół nerczycowy. Przy tym schorzeniu pacjent musi spożywać większe ilości białka, którego 80% powinno być pochodzenia zwierzęcego. Dodatkowo, chory powinien ograniczyć spożycie soli kuchennej, a także tłuszczu, którego dzienna porcja nie powinna przekraczać 70 g. Taką dietę trzeba stosować przez wiele miesięcy. 3. Dieta w kamicy szczawianowej Produkty niewskazanymi w kamicy szczawianowej są: czekolada, kakao, szczaw, szpinak, rabarbar, botwina, cytryna, agrest, suszone śliwki, suszone figi, rzepa, nasiona roślin strączkowych, mocna herbata, kawa, ostre przyprawy (w tym pieprz). Produkty dozwolone w ograniczonych ilościach: cukier, mleko, jajka, ziemniaki, śliwki, truskawki, marchew, buraki, pomidory, zielony groszek, groch oraz inne rośliny strączkowe. Produkty zalecane: duże ilości płynów, mięso, zwłaszcza drobiowe, ryby, kapusta, ogórki, cebula, owoce (poza wymienionymi wyżej), masło, produkty zbożowe oraz zioła (ziele nawłoci, rdestu ptasiego i skrzypu). Pacjenci cierpiący na postać jelitową tej kamicy powinni zwiększyć ilość wapnia w pożywieniu, co spowoduje zmniejszenie wchłaniania szczawianów. 4. Dieta w kamicy moczanowej Aby zmniejszyć zawartość kwasu moczowego w moczu, należy ograniczać spożycie związków purynowych. Związki te występują w mięsie i jego wyrobach, należy więc zmniejszyć spożywanie tych produktów do 150 g na dobę. Produkty niewskazane: podroby (wątroba, nerki, mózg i serca), sardynki, czekolada, kakao, mocna herbata, kawa, wieprzowina, baranina, śledzie, kawior, orzechy. Produkty dozwolone w ograniczonych ilościach: ryby, mięso wołowe, cielęce lub drób, wywary mięsne i grzybowe, rośliny strączkowe (groch, fasola, soczewica i bób) oraz masło. Produkty zalecane: duża ilość płynów, w tym wody mineralnej, warzywa, owoce, mleko, chudy ser, ziemniaki, cukier oraz potrawy mączne. 5. Dieta w kamicy fosforanowej Produkty zabronione: sery, rośliny strączkowe i ich nasiona, alkaliczne wody mineralne. Produkty dozwolone w ograniczonych ilościach: ziemniaki, warzywa, owoce, mleko, jajka. Produkty zalecane: duże ilości płynów, mięso, ryby, sery, chleb, wszystkie rodzaje kasz, makarony, masło, zioła (ziele skrzypu, owocnia fasoli, korzeń wilżyny, kwiat wiązówki). W leczeniu kamicy fosforanowej najistotniejsze jest zakwaszenie moczu. Nie można jednak tego osiągnąć wyłącznie dzięki diecie, dlatego konieczne jest włączenie leków zakwaszających. 6. Dieta w kamicy cystynowej Produkty zabronione: szpinak, rabarbar, agrest, rodzynki, śliwki, goździki, borówki, winogrona, rośliny strączkowe, kakao oraz szczaw. Produkty dozwolone w ograniczonych ilościach: mleko i przetwory mleczne, fasola, pomidor, brukselka, pomarańcza, ananas, truskawka. Produkty zalecane: inne produkty roślinne. 7. Dieta przy niewydolności nerek W diecie na niewydolność nerek należy zwrócić uwagę na wiele czynników. Ilość spożywanych kalorii – chorzy z prawidłową masą ciała, powyżej 60 roku życia powinni dostarczać organizmowi 35 kcal/kg masy ciała na dobę, a chorzy poniżej 60 roku życia – od 30 do 35 kcal/kg masy ciała na dobę, czyli ok. 2000-2500 kcal/dobę. U chorych mało aktywnych wystarczające spożycie to 1800-2000 kcal/dobę. Białko – o jego ilości w diecie decyduje stężenie mocznika i kreatyniny w osoczu krwi oraz klirens kreatynowy (GFR). Ograniczenie białka zapobiega konieczności leczenia dializacyjnego. Minimalna zawartość białka, jaką musi zawierać dieta, to 20 g na dobę z dodatkiem aminokwasów egzogennych. Średnie ograniczenie białka wynosi 40-50 g na dobę, natomiast małe ograniczenie to 60-70 g na dobę. Białko powinno być pełnowartościowe, z produktów pochodzenia zwierzęcego: chude mięso, chude mleko, sery twarogowe, białko jaj, kefir, jogurt. Tłuszcze – ich spożycie przy niewydolności nerek nie wymaga ograniczenia, warto jednak wybierać te pochodzenia roślinnego, czyli na przykład oliwę z oliwek, olej sojowy, słonecznikowy, rzepakowy. Z kolei niewskazany są: smalec, łój, margaryny twarde, słonina, a także tłuste mięsa, jak baranina, wieprzowina, podroby, kaczka, gęś, tłuste ryby, sery żółte i topione, boczek, pasztety, parówki. Spożycie płynów – ilość przyjmowanych płynów powinna być uzależniona od takich czynników, jak obrzęki, nadciśnienie tętnicze i ilość wydalanego moczu. Należy przy tym uwzględnić płyny zawarte w zupach, sosach, warzywach i owocach. Sód – przy wyrównanej niewydolności nerek ograniczenie spożycia sodu nie jest konieczne. Dobrą regułą jest jednak niespożywanie więcej niż 1 łyżeczki soli dziennie. Fosfor – chorzy z niewydolnością nerek powinni ograniczyć spożycie produktów bogatych w fosfor, w tym podrobów, produktów zbożowych, serów dojrzewających podpuszczkowych i topionych, roślin strączkowych, ryb, żółtek jaj, grzybów, wędlin i mleka w proszku. Potas – przy wyrównanej niewydolności nerek zapotrzebowanie na potas jest większe niż zwykle, natomiast w okresie schyłkowej niewydolności powinno być ograniczone do 1500-2000 mg na dobę. Oznacza to konieczność wykluczenia z diety suchych nasion strączkowych, otrębów, kakao, czekolady, orzechów, suszonych owoców, bananów, awokado, pomidorów, ziemniaków, warzyw liściastych i grzybów. 8. Dieta dla osób poddawanych dializie Pacjenci poddawani dializom często są niedożywieni, dlatego też konieczne jest zwiększenie ilości dostarczanych kalorii do 35-40 kcal/kg masy ciała na dobę. Głównym źródłem węglowodanów w ich diecie powinny być produkty zbożowe, takie jak makarony, kasze, mąka skrobiowa, chleb skrobiowy niskobiałkowy. Konieczne może się okazać uzupełnienie białka za pomocą preparatów odżywczych, gdyż w trakcie dializ dochodzi do jego utraty. Z kolei zapotrzebowanie na tłuszcz wynosi 30-35% energii przy dializie pozaustrojowej i 35-40% energii przy dializie otrzewnowej. Jako źródło tłuszczów należy wybierać produkty pochodzenia roślinnego (oleje i oliwy) zamiast produktów zwierzęcych. Leczenie z zastosowaniem dializ wymaga ograniczenia spożycia potasu, fosforu i sodu. Z kolei uzupełniać należy spożycie witaminy A, C i D. Dieta na chore nerki ma ogromne znaczenie, gdyż spożywanie niektórych produktów, zwłaszcza tych bogatych w białko, potas, fosfor i sód, jest dla tego narządu dużym obciążeniem. Rezygnując z nich, odciążamy i tak źle pracujące nerki. polecamy Ból nerek nigdy nie powinien być lekceważony – do jego występowania mogą się przyczyniać bowiem różne choroby. Bardzo często ból ulokowany jest zupełnie gdzie indziej (np. w kręgosłupie), przez co nie kojarzymy go z nerkami. Na jakie choroby wskazuje ból nerek i jak go dokładnie rozpoznać? spis treści 1. Co to jest ból nerek? 2. Dlaczego nie można lekceważyć bólu nerek? 3. Objawy bólu nerek 4. Przyczyny bólu nerek Kolka nerkowa Ostre odmiedniczkowe i śródmiąższowe zapalenie nerek Torbiel nerkowa Rak nerki Wodonercze Nefropatia zaporowa 5. Ból nerek a rozpoznanie choroby 6. Leczenie bólu nerek rozwiń 1. Co to jest ból nerek? Ból nerek jest zwykle objawem specyficznym dla różnego rodzaju schorzeń tego narządu. Zwykle pojawia się on po jednej stronie a następnie promieniuje do kręgosłupa lub nóg. Czasem ból ma charakter uciskowy, kolkowy który dotyczy samej okolicy nerek. Zobacz film: "Co powoduje raka nerki?" 2. Dlaczego nie można lekceważyć bólu nerek? Nerki są naturalnym filtrem organizmu. Odpowiadają za oczyszczanie krwi z toksyn. Ich zadaniem jest też regulowanie gospodarki wodnej. To właśnie w nerkach powstają związki, które pomagają regulować ciśnienie krwi. Gdy ten narząd zaczyna szwankować, wpływa to na zdrowie całego organizmu. 3. Objawy bólu nerek Kłuje cię w boku. Nie jesteś pewien, czy to kręgosłup, czy mięśnie. To pewnie nerki – myślisz. Przyczyn takiego bólu może być jednak dużo. A jeśli dokuczają nerki – muszą być zdiagnozowane wyjątkowo szybko. Jakakolwiek zwłoka może zakończyć się groźnym dla zdrowia powikłaniem. Dlatego warto wiedzieć, jak ten narząd boli. Po czym prawidłowo rozpoznać ból? Ból nerek często bywa mylony z bólem kręgosłupa, ponieważ odczuwamy go w tym samym miejscu. Różnica jednak jest taka, że ból nerek pojawia się z prawej lub lewej strony i promieniuje do środka, natomiast ból kręgosłupa – pionowo, w stronę nóg lub karku. Ból nerek jest pulsujący, a kręgosłupa tępy, dający sygnał o rozwijającym się zwyrodnieniu. Bólu nerek towarzyszą często inne niepokojące objawy, takie jak: gorączka ból głowy dreszcze apatia nadmierna potliwość dreszcze nudności senność ból pod żebrami zapach amoniaku w ustach skąpomocz lub jego zanik zmieniona barwa moczu na ciemną lub krwistą obrzęk kończyn Jeśli którekolwiek z nich wystąpią razem z bólem nerek, należy udać się do lekarza pierwszego kontaktu, a następnie do specjalisty. Objawów nie można lekceważyć, ponieważ mogą rozwinąć się w naprawdę poważne stany chorobowe. 4. Przyczyny bólu nerek Ból może mieć zupełnie niegroźną przyczynę lub wskazywać na poważne schorzenie. Dolegliwości bólowe mogą być wynikiem przewiania nerek. Jeśli długo siedzimy w przeciągu, jesteśmy nieodpowiednio ubrani albo wychodzimy na balkon tuż po wzięciu prysznica, możemy narazić się na tzw. postrzał, który charakteryzuje się silnym, ale krótkotrwałym bólem. Trwa on około kilku dni. Na bóle w okolicy nerek skarżą się często kobiety przed miesiączką. Powodem nie są jednak same nerki, a hormony, które wpływają na więzadła i mięśnie. Wystarczy wtedy chwila ruchu i ból znika. Jeśli jednak takie dolegliwości pojawiają się regularnie, warto wykonać badanie ogólne moczu. Potwierdzi ono lub wykluczy ewentualne zmiany. Ból nerek może być jednak także objawem wielu chorób, takich jak: kolka nerkowa ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek śródmiąższowe zapalenie nerek kłębuszkowe zapalenie nerek torbiel nerki nagromadzenie moczu w nerce nowotwór nerki Kolka nerkowa Kolka nerkowa tworzy się na skutek gromadzenia się, moczanowych czy szczawianowych. Napady kolki nerkowej związane są z kamicą nerkową, chorobą charakteryzującą się obecnością złogów, czyli kamieni nerkowych najczęściej fosforanowych, w drogach moczowych. Powstają one na skutek gromadzenia się kryształków moczowych, które się sklejają i tworzą konglomeraty. Mniejsze zostają wydalone z moczem podczas gdy większe zostają we wnętrzu nerek powodując ich uszkodzenie. Ból nerki przy kamicy nerkowej związany jest z przemieszczaniem się złogu z nerki do moczowodu, który jest niedrożny, obkurczony i blokuje swobodny przepływ moczu. Towarzyszące schorzeniu bóle wymagają stosowana leków rozkurczowych. Przy kolce nerkowej, oprócz bólu nerek, mogą wystąpić też nudności, wymioty, uczucie silnego parcia na pęcherz, krwiomocz, spadek ciśnienia. Ostre odmiedniczkowe i śródmiąższowe zapalenie nerek Ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek zazwyczaj powodują bakterie należące do flory jelitowej. Należy do jednej z najciężej przebiegających i może doprowadzić do schyłkowej niewydolności nerek. Leczenie obejmuje antybiotykoterapię. Zaleca się też przyjmowanie dużej ilości płynów. Jeśli mamy do czynienia ze śródmiąższowym zapaleniem nerek, ból nerek pojawia się w dole pleców. Schorzenie to oprócz bólu nerek charakteryzuje się tez skąpomoczem i krwiomoczem, nadciśnieniem, bólem stawów, obrzękami, plamisto-grudkową wysypką. Często ten rodzaj zapalenia nerek wywołują leki – najczęściej niesteroidowe leki przeciwzapalne i antybiotyki. Przyczyną bólu nerek mogą być też zakażenia. Śródmiąższowe zapalenie nerek często przez długi czas nie daje objawów a prowadzi do nieodwracalnego uszkodzenia nerek. Jest ono powodowane głównie przez stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych (zawierających kwas acetylosalicylowy), antybiotyków, preparatów stosowanych podczas leczenia trądziku czy leków moczopędnych. Czasem jest skutkiem infekcji ogólnoustrojowych np. wirusowych. Torbiel nerkowa Torbiel to przestrzeń znajdująca się w okolicach nerki. Wypełniona jest płynem. Gdy torbiel osiągnie więcej niż 5 cm średnicy, może powodować ból, zaburzenia jelitowe i uczucie pełności w brzuchu. Te dolegliwości bólowe związane są z uciskiem na okoliczne nerwy. Małe torbiele zazwyczaj nie dają żadnych objawów i wymagają jedynie regularnej kontroli. W przypadku tych większych wykonuje się zabieg operacyjny w celu ich usunięcia. Rak nerki Guz zwykle nie daje objawów w postaci bólu, a symptomy, które się pojawiają, zwykle są bagatelizowane. Gdy pojawia się ból, zwykle guz jest już w bardzo zaawansowanej postaci. Ma miejsce również wodonercze, czyli gromadzenie się moczu w nerkach, a także naciekanie nowotworu na inne organy. Nowotworom często towarzyszy utrata masy ciała, nadciśnienie i krwiomocz. W początkowych stadiach zmiana nowotworowa jest wykrywana podczas specjalistycznych badań diagnostycznych w późniejszych etapach natomiast guzy ze względu na ich rozmiary są wyczuwalne. Wodonercze W przebiegu wodonercza występuje utrudniony odpływ moczu z nerki na skutek zatkania moczowodu przez kamień ale też rozwijający się nowotwór. Ten stan zwykle rozwija się przez dłuższy czas nie dając objawów. Kiedy objawy bólowe się pojawiają to zmiany są już dosyć duże a ból dotyka szczególnie części lędźwiowej kręgosłupa. Nefropatia zaporowa Nefropatia zaporowa to dolegliwość powstająca w wyniku niedrożności dróg moczowych. Do niedrożności przyczynia się kamica nerkowa, rak okrężnicy, przerośnięta prostata, tętniak aorty, nowotwór szyjki macicy, tętniak tętnicy biodrowej lub nowotwory jajnika. W wyniku utrudnionego przepływu moczu w drogach moczowych rośnie ciśnienie. Miedniczki nerkowe, moczowód i kielichy zostają poszerzone. Wskutek gromadzonego się moczu nerki ulegają rozdęciu. 5. Ból nerek a rozpoznanie choroby Diagnozowanie bólu nerek nie jest takie łatwe - trzeba wykonać szereg podstawowych badań (mocznik, morfologia, jonogram, kreatynina, badanie ogólne moczu, poziom glukozy na czczo, USG układu moczowego, pomiar ciśnienia tętniczego, badanie dna oka, poziom wapnia). Oprócz wyżej wymienionych specjalista może zlecić też wykonanie badań rozszerzonych, które ujawnią złogi, guzy, kamienie, torbiele i wyjaśnią, skąd bierze się ból nerek. Do takich specjalistycznych analiz należą: USG, scyntygrafia, urografia. 6. Leczenie bólu nerek Leczenie bólu nerek wymaga najpierw przeprowadzenia odpowiedniej diagnostyki w celu określenia jego przyczyny. W zależności od rodzaju schorzenia podejmowane są różne schematy postępowania dobrane odpowiednio do jego typu. Niemniej jednak leczenie tego typu bólu nie może być prowadzone w domu ponieważ poprzez niewiedzę można doprowadzić do pogłębienia dolegliwości pierwotnych. W leczeniu bólu nerek zazwyczaj stosuje się leki przeciwbólowe i przeciwzapalne. Pomagają one w złagodzeniu stanu zapalnego i zmniejszeniu obrzęku moczowodu. Dodatkowo zalecane są leki rozkurczowe takie jak ketoprofen lub hioscyna. Jeśli powodem bólu nerek są kamienie nerkowe, może zajść konieczność zabiegu operacyjnego. Kamienie o średnicy do 10 mm zazwyczaj wydalane są same, jednak te większe muszą być usuwane chirurgicznie. Najczęściej wykonywane zabiegi operacyjne to litotrypsja pozaustrojowa, endoskopia lub klasyczne metody operacyjne. Nie czekaj na wizytę u lekarza. Skorzystaj z konsultacji u specjalistów z całej Polski już dziś na abcZdrowie Znajdź lekarza. polecamy Występowanie białka w moczu określane jest mianem białkomoczu. W normalnych warunkach krew przepływająca przez nerki jest filtrowana, a produkty przemiany materii, nadmiar płynów i sól są wydalane z organizmu wraz z moczem. Zwykle w moczu nie ma białek, ponieważ są one zbyt duże, aby przedostać się przez nerki. Jeżeli lekarz odnajdzie proteiny w moczu malucha, najprawdopodobniej jego nerki nie działają tak, jak powinny (często w wyniku zapaleń dróg moczowych). Czasem infekcje układu moczowego lub substancje chemiczne zaburzają funkcjonowanie nerek, co skutkuje wydalaniem protein wraz z moczem. Zobacz film: "Jak pozbyć się ciemieniuchy?" spis treści 1. Badanie poziomu białka w moczu niemowląt 2. Przyczyny białka w moczu u niemowląt 1. Badanie poziomu białka w moczu niemowląt Jeżeli w moczu dziecka pojawia się białko, niemowlę najprawdopodobniej doświadczyło łagodnego schorzenia, takiego jak białkomocz ortostatyczny. Jednak w przypadku, gdy poziom wydalanych protein jest wysoki, może się okazać, że dziecko cierpi na poważniejszą chorobę nerek. Białkomocz nie powoduje bólu, jednak gdy białko wydalane jest z organizmu wraz z moczem, poziom protein we krwi może znacznie spaść. Prowadzi to do obrzęku powiek, kostek i nóg dziecka. Kolejną oznaką wystąpienia białkomoczu jest wysokie ciśnienie tętnicze. Lekarz może poprosić rodziców o zebranie 24-godzinnej próbki moczu niemowlaka. Dzięki temu specjalista będzie mógł zmierzyć poziom wydalanego białka. Następnie w próbce moczu zanurza się specjalny kawałek papieru, a wynik badania pokazuje, czy nerki dziecka pracują w prawidłowy sposób. Lekarz może zlecić dodatkowe badania krwi malucha. 2. Przyczyny białka w moczu u niemowląt Zespół nerczycowy jest schorzeniem, w wyniku którego nerki przepuszczają białko do moczu. Wydalanie protein z moczem prowadzi do zmniejszenia poziomu białka we krwi, budowania pokładów wody w tkankach oraz obrzęków. Schorzenie to jest częstym następstwem wirusowych chorób układu oddechowego, jednak dokładna przyczyna występowania zespołu nerczycowego nie jest znana. Podejrzewa się, że jest to zjawisko autoimmunologiczne. W większości przypadków choroba mija samoistnie. Czasem jednak zespół nerczycowy może być jedynie częścią poważniejszego problemu ze zdrowiem, np. zapalenia nerek. Kłębuszkowe zapalenie nerek jest następstwem zakażenia paciorkowcem (np. angina). Do charakterystycznych objawów schorzenia zaliczamy: gromadzenie się płynów w tkankach i obrzęk – początkowo twarzy i okolic oczu, a następnie nóg, zmniejszone wydalanie moczu (skąpomocz), krew w moczu (krwiomocz), białko w moczu (białkomocz), wysokie ciśnienie tętnicze, ból i sztywność stawów. Większość dzieci (nawet 95%) wychodzi cało z choroby po kilku tygodniach lub miesiącach. Białkomocz ortostatyczny jest kolejną przyczyną wydalania protein z moczem u starszych dzieci. U maluchów cierpiących na to schorzenie nie wykrywa się uszkodzeń nerek ani poważniejszych chorób, a jednak (z nieznanych przyczyn) w ich moczu pojawia się białko. W tym przypadku proteiny są wydalane w ciągu dnia, czyli w okresie największej aktywności fizycznej dzieci, gdy przebywają one w pozycji stojącej. Diagnozę stawia się po przeanalizowaniu dwóch próbek moczu – moczu porannego i oddanego w trakcie dnia. Jeżeli dziecko rozwinęło białkomocz ortostatyczny, pierwsza próbka będzie wolna od protein, podczas gdy pojawią się one w drugiej próbce. Schorzenie nie wymaga leczenia, jednak w przypadku wykrycia nieprawidłowości lekarz zaleca wykonywanie kontrolnych badań moczu kilka razy w roku. polecamy

złogi w nerkach u niemowlaka